Uran należy do grupy planet olbrzymów czy planet gazowych w Układzie Słonecznym. Jest to siódma planeta pod względem kolejności oddalenia od Słońca – głównej i jedynej gwiazdy Układu Słonecznego. Jeśliby rozpatrywać jego masę to jest on na czwartym miejscu oczywiście w skali największych mas a pod względem wielkości jest on trzeci w kolei. Uran dysponuje dwudziestoma siedmioma naturalnymi satelitami które krążą po okrągłych i regularnych orbitach. Budowa wewnętrzna tej planety przedstawia się następująco. W samym środku znajduje się skaliste jądro która skupia ok. 24% masy planety. Jądro otacza gruba warstwa płaszcza składająca się z lodu, amoniaku oraz metanu. Dalej następuje warstwa płynno-gazowa, tak zwana powłoka powierzchniowa która płynnie przechodzi w atmosferę planety. Uran posiada charakterystyczna turkusową barwę za sprawą metanu będącego częścią atmosfery. Planeta ta dysponuje również bardzo silnym polem magnetycznym które jest aż trzy razy silniejsze od Ziemskiego pola magnetycznego. Uran pod względem swoich właściwości fizyko-chemicznych w istotny sposób odróżnia się od pozostałych olbrzymich planet gazowych. Posiada on najmniejszą masą spośród wszystkich planet olbrzymów która wynosi 8,6832×1025 kg. Jego objętość jest równa 6,834×1013 km3 a powierzchnia zaś wynosi 8,084×109 km2. Gęstość to 1,318 g/cm3. Również w porównaniu do Jowisza i Saturna, Uran dysponuje małą ilością wodoru ,który występuje zaledwie w piętnastu procentach całkowitej masy planety, i niewielkich ilości helu które to w głównej bierze budują tamte dwie planety. W skład atmosfery Urana wchodzą: wodór (ok. 83%), hel (ok. 15%), metan (ok. 1,99%), amoniak (ok. 0,01%), etan (ok. 0,00025%), acetylen (ok. 0,00001%) oraz w śladowych ilościach tlenek węgla i siarkowodór. Niewątpliwie interesującą cechą tej planety jest fakt że posiada ona znacznie chłodniejsze jądro niż Saturn i Jowisz oraz wypromieniowuje znacznie mniej ciepła. Planeta ta posiada również bardzo słabo widoczne jak i cienkie pierścienie. Na Uranie można wyróżnić pięć sfer klimatycznych. Są nimi dwie sfery polarne, sfera tropikalna oraz sfery łączące sferą tropikalną ze sferami polarnymi które same zawierają właściwości obydwu z tych sfer. Sytuacja taka powstaje na skutek nachylenia osi obrotu planety do płaszczyzny orbity Urana pod kątem zaledwie ośmiu stopni. Sfery biegunowe charakteryzują się tym że przez pół roku nad horyzontem albo wcale Słońce nie zachodzi albo wcale nie wschodzi. Osobliwym również wydaje się fakt że gdy na jednej z półkul trwa lato to Słońce nie zachodzi pół roku, natomiast na drugiej z półkul tyle samo czasy trwa zima jak i noc polarna. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na jeszcze jeden istotny szczegół. Otóż rok na Uranie 84 lata. I tak samo pół roku to 42 lata. Zatem na gdy na jednej półkuli przez 42 lata świeci Słońce na drugiej półkuli przez 42 lata trwa noc. Ze względu na odległość dzielącą Uran od Słońca dociera tam znacznie mniej energii a tarcza Słońca jest wielkość niecałych dwóch minut kątowych.