Sztuczny satelita jest to taki statek kosmiczny który krąży po orbicie wokół ciała niebieskiego. Najwięcej sztucznych satelitów krąży po Ziemskiej zamkniętej orbicie jednak wysłano również sztuczne satelity do badania Księżyca, Marsa, Wenus, Jowisza czy nawet Słońca. Przyglądając się ruchowi sztucznego satelity można wyróżnić następujące fazy: jako pierwsza – start, druga w kolejności to lot orbitalny oraz trzecia ostatnia to lądowanie. Start jest możliwy dzięki udziałowi rakiety nośnej która to nadaje odpowiednią prędkość jak i kierunek lotu. Sam lot wokół obieganego ciała jest bezwładny w jego polu grawitacyjnym. Tor ruchu z różnych przyczyn może ulec modyfikacjom a raczej zakłóceniom jako wynik między innymi oddziaływaniom grawitacyjnym innych planet czy6 nawet także Słońca. Sztuczny satelita posiada silniki rakietowe dzięki którym może zmieć orbitę lub jej nachylenie oraz obrót statku. Wśród sztucznych satelitów jedną z najważniejszych grup są załogowe statki kosmiczne na przykład wahadłowce. Według kryterium przeznaczenia sztucznych satelitów rozróżniamy: satelity badawcze lub inaczej mówiąc satelity naukowe. Dalszy ich podział można przedstawić w taki sposób: satelity: astronomiczne, biologiczne, geodezyjne, geofizyczne, jonosferyczne, oraz oceanograficzne. Kolejną główną grupą są satelity meteorologiczne wśród których można wyróżnić satelity geostacjonarne, technologiczne oraz teledetekcyjne. Trzecią główną grupą są satelity nawigacyjne, czwartą technologiczne, piątą telekomunikacyjne aktywne i bierne, szóstą rozpoznawcze i siódmą załogowe. Według kryterium rodzaju orbity sztuczne satelity można podzielić na: biegunowe, stacjonarne, równikowe i synchroniczne. Najwięcej sztucznych satelitów w przestrzeń kosmiczną wysłały Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, zaraz za nim jest Rosja a na trzecim miejscu wyróżniamy Chiny. Kolejne w kolejności od największej liczby wysłanych satelitów to Japonia, Indie, Luksemburg, Kanada, Arabia Saudyjska, Francja, Wielka Brytania i inne. Międzynarodowa Stacja Kosmiczna należy do grupy sztucznych satelitów załogowych. Oprócz tego jest ona pierwszą stacją kosmiczną która powstała dzięki współpracy wielu krajów. Na stację będą się składać szesnaście modułów w których może przebywać sześciu członków załogi na stałe. Początek działalności Międzynarodowej Stacji Kosmicznej można określić na 1998 rok kiedy to pierwsze moduły stacji zostały wyniesione na orbitę. Energia zapewniająca możliwość funkcjonowania ludzi w kosmosie, przeprowadzania badań jest pobiera z baterii słonecznych. Wszelki transport w obrębcie Ziemi i Międzynarodowej Stacji Kosmicznej odbywa się przy pomocy amerykańskich wahadłowców programu STS jak również rosyjskie statki kosmiczne Sojuz i Progress. W projekcie biorą udział: Stany Zjednoczone, Rosja, Kanada, Belgia, Dania, Francja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Norwegia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania, Włochy, Japonia oraz Brazylia. Koniec misji przewidywany jest na 2016 rok. Decyzja nie ma powszechnej aprobaty.