Niemal wszystkie planety gazowe Układu słonecznego są zasobne w systemu pierścieni jak gdyby okrążających te planety. Pierścienie Jowisza po raz pierwszy zostały zaobserwowane w 1979 roku przy pomocy sondy kosmicznej Voyager 1. W skład tych pierścieni wchodzi głównie drobny pył co ma swoje odzwierciedlenie w tym że są to niewyraźne pierścienie. Przykładem jest również fakt że zostały one stosunkowo niedawno odkryte jak i tego że zaobserwowano je jako trzecie u Układzie Słonecznym po pierścieniach Saturna i Urana. Na system pierścieni Jowisza składają się cztery główne pierścienie. Po najbardziej wewnętrznej stronie pierścieni, najbliżej samej planety znajduje się pierścień halo. Jest to również najgrubszy z pierścieni. Dalej ukazuje nam się bardzo jasny pierścień główny. Jest on cienki i wąski. W pobliżu środka pierścienia osiąga on swoją największą jasność. Tuż za nim są umiejscowiona dwa pierścienie ażurowe - niewyraźne za to bardzo szerokie. Ich nazwy to e kolejności od środka Amaltei i Tebe. Pierścienie Saturna są zbudowane z długich i cienkich pasm lub wstęg. W ich skład wchodzą głownie skały i lód. Pierścienie te oznaczają się średnicą mającą 250 tysięcy kilometrów zaś ich grubość wynosi tylko trzydzieści kilometrów. Pośród pierścieni krążą naturalne satelity Saturna co staje się przyczyną tego, że pierścienie Saturna nie mają idealnie płaskiego kształtu. Zwykle są dość łatwo zauważalne z powierzchni planety Ziemi, jednak co pewien czas, a konkretniej co ok. piętnastu lub szesnastu lat ustawiają się one pod takim kątem że mogą zostać niezauważalne. Odkrycia pierścieni Saturna dokonał Galileusz w 1610 roku i chociaż uczony ten nie zinterpretował jeszcze tego zjawiska jako pierścieni to jednak było to pierwsze w historii zauważenie pierścieni planetarnych. Jeśli chodzi o ilość pierścieni to wyróżniono siedemnaście odrębnych pierścieni które to doczekały się swoich nazw. Oto nazwy niektórych spośród nich: Pierścień C, Pierścień D, Przerwa Maxwella, Przerwa Colombo, Przerwa Keelera. Pierścienie Urana charakteryzuje dość skomplikowana budowa. Ich budowa wprawdzie nie jest tak skomplikowana jak budowa pierścieni Saturna jednak jest ona bardziej rozbudowana od pierścieni Jowisza czy Neptuna. Ze względu na swoją barwę która jest bardzo ciemna, pierścienie te nie można zaobserwować z powierzchni Ziemi. Do 2008 roku było znanych trzynaście odrębnych pierścieni oraz kilka niekompletnych pasm pyłowych. Pierwsze wspomnienie badaczy pochodzi z 1789 roku kiedy to William Werschel odnotował informację o zaobserwowanej przez siebie strukturze która została zinterpretowana przez niego jako prawdopodobny pierścień. Wchodzi ta sugestia jednak w konflikt z przekonaniem współczesnych badaczy którzy twierdzą że za pomocą ówczesnych teleskopów nie było to możliwe. Ostatecznego i niepodważalnego odkrycia dokonali: James L. Elliot, Edward W. Dunham oraz Douglas J. Mink. Stało się to w 1977 roku. Pierwotnie mieli oni zamiar zbadać atmosferę tej planety z teleskopu na pokładzie samolotu.