Układ Słoneczny jest to układ pewnych ciał niebieskich. W centrum układu słonecznego znajduje się Słońce – jedna z licznych gwiazd we Wszechświecie. Wokół Słońca krąży osiem planet. Są nimi w kolejności poczynając od znajdującej się najbliżej Słońca: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz, Saturn, Uran oraz Neptun. Pierwsze cztery z planet krążących wokół Słońca są planetami skalistymi. Oznacza to, że posiadają metaliczne jądro wraz z skalno-lodową bądź skalną powłoką. Wyróżniają się one znaczną gęstością, niezbyt dużą masą oraz stałą powierzchnią. Kolejne cztery planety to tak zwane planety olbrzymy. Charakteryzują się one swą znaczną wielkością jak również niewielką gęstością w porównaniu z planetami skalnymi. Planety te tworzy głównie gaz lub lód. P1siada również niewielkie jądro, które występuje pod trzema postaciami: metalicznym, skalnym bądź lodowo-skalnym. Między planetami skalnymi a planetami olbrzymami Układu Słonecznego występuje pas planetoid. Planetoidy są to raczej małe ciała niebieskie o stałej powierzchni. Zbudowane są one ze skał bądź lodu. Układ Słoneczny jest położony w jednej z wielu galaktyk Wszechświata – Drodze Mlecznej. Ma ona około100 tysięcy lat świetlnych średnicy. Jest to tak zwana galaktyka spiralna z poprzeczką. Znaczy to, że oprócz charakterystyczne wyglądu dysku, w którym wyróżnia się jądro czy centrum galaktyki oraz ramiona znajduje się jeszcze pas jasnych gwiazd, które wychodzą z centrum przechodząc przez środek galaktyki. Jeżeli w zwykłej galaktyce spiralnej ramiona wydają się wychodzić z centrum to w galaktyce spiralnej z poprzeczką ramiona sprawiają wrażenie jakby wychodziły z końca poprzeczki. Słońce umiejscowione jest na jednym z mniejszych ramion spiralnych nazywanym Ramieniem Oriona bądź Ramieniem Lokalnym. Zatem można powiedzieć, że Układ Słoneczny znajduje się raczej na obrzeżach galaktyki. Sama zaś galaktyka jest dodatkowo zlokalizowana w tak zwanej Grupie Lokalnej Galaktyk, w której skład wchodzi ponad 50 galaktyk powiązanych ze sobą grawitacyjnie. Od czasów starożytnych panowało przekonanie, że w centrum Wszechświata znajduje się Ziemia. Jednym z argumentów popierających tą tezę miał być fakt, że najdoskonalsza istota ze wszystkich, jaką miał być człowiek musi znajdować się w centrum. Teorię, według której Ziemia miałaby się znajdować w centrum Wszechświata nazywamy Geocentryczną. Jednym z założeń tej teorii było przekonanie, że Ziemia jest nieruchoma natomiast wszystko inne porusza się wokół niej. W przełamaniu tego założenia pomogła praca Mikołaja Kopernika „O obrotach ciał niebieskich” Uczony zwrócił w niej uwagę, że to wcale nie Ziemia jest w centrum Wszechświata a raczej Słońce. Nieruchoma gwiazda wokół której miałyby poruszać się wszystkie inne ciała niebieskie. Teoria Mikołaja Kopernika nosi miano teorii heliocentrycznej. Obecnie wiemy że ani Ziemia ani Słońce nie jest centrum Wszechświata. Ziemia w prawdzie porusza się wokół Słońca jednakowoż Słońce jest jedynie elementem większego zbioru który zapewne jest również jedynie jakimś podzbiorem.