Maria Skłodowska-Curie jest to bardzo znana osoba w środowisku naukowców fizyki. Maria urodziła się w Warszawie w roku 1867 dokładnie 7 listopada, natomiast odeszła od nas w Passy w roku 1934 dokładnie 4 lipca. Maria Skłodowska-Curie to nie tylko fizyk, ale również chemik, a co najważniejsze polskiego pochodzenia, co jest dla nas bardzo wielkim powodem do dumy. Podczas swojej pracy naukowej osiągnęła bardzo wiele, a do jej najważniejszych osiągnięć można przede wszystkim zaliczyć opracowanie teorii promieniotwórczości, opracowanie technik mających na celu rozdzielanie izotopów promieniotwórczych i co najważniejsze odkrycie dwóch całkiem nowych pierwiastków, którymi są rad oraz polon. Jest to jeden z naukowców uważanych za prekursora odmiennej i nowej gałęzi chemii, a mianowicie radiochemii. Warto dodać, iż była ona często bezpośrednim przełożonym prowadzonych wielu badań chemicznych na całym świecie, do nich należy zaliczyć prowadzenie badań zależności promieniotwórczości oraz jej możliwości leczenia raka. Jej największą nagrodą okazało się dwukrotne wyróżnienie za pośrednictwem nagrody Nobla. Otrzymała ona ją za osiągnięcia naukowe, pierwszy raz w roku 1903 z dziedziny fizyki, nagroda była również dla jej męża oraz Henriego Becquerela za prowadzenie badań nad zjawiskiem promieniotwórczości, które zostało odkryte przez Becquerela. Drugą Nagrodę Nobla Maria Skłodowska-Curie otrzymała w roku 1911 z dziedziny chemii, a jej osiągnięciem w tym polu było wydzielenie czystego radu. Warto nadmienić, iż po dzień dzisiejszy Maria Skłodowska-Curie jest jedyną kobietą, która powyższą nagrodę o tak wielkim znaczeniu i prestiżu otrzymała dwukrotnie, co ciekawe jest również jedynym naukowcem, który w historii przyznawania nagród Nobla otrzymała je dwukrotnie w dwóch różnych dziedzinach, a mianowicie z fizyki oraz chemii. W roku 1891 Maria Skłodowska dostała się w Paryżu na wydział fizyki i chemii Sorbony, co ciekawe jako pierwsza w historii kobieta zdała egzaminy wstępne. Jej nauka nie była jednak tak prosta, ponieważ w dzień musiała uczyć się w szkole, a następnie wieczorami pracowała jeszcze jako korepetytorka, co z trudem pozwalało jej zarobić na życie. W roku 1893 udało jej się zdobyć tytuł licencjata w kategorii fizyki, a następnie rozpoczęła pracę laborantki w laboratorium przemysłowym zakładów Lippmana. Nie skończyła ona jednak studiów na Sorbonie, dzięki czemu udało jej się w roku 1894 zdobyć drugi licencjat z kategorii matematyki, co znacznie poszerzyło jej możliwości naukowe.