Księżyc jest jedynym naturalnym satelitą, planety skalistej – Ziemi, znajdującej się w Układzie Słonecznym. Ze względu na swoją wielkość jest na piątym miejscu wśród wszystkich księżyców Układu Słonecznego. Księżyc obiega Ziemię w czasie dwudziestu siedmiu i trzech dziesiątych dnia. Jego przyspieszenie grawitacyjne jest około sześć razy mniejsze niż Ziemskie przyspieszenie grawitacyjne. Naturalny satelita Ziemi przestawia się jego obserwatorom w tak zwanych fazach księżyca. Fazy księżyca uwidaczniają która z części księżyca jest widoczna na Ziemi dzięki oświetleniu przez Słońce. Wśród nich wyróżniamy nów, pierwszą kwadrę, pełnię oraz ostatnią kwadrę. Księżyc jest jak dotąd pierwszym i za razem jedynym ciałem niebieskim na którym stanęła ludzka stopa. To ciało niebieskie, obserwowane z Ziemi uwidacznia tylko swą jedną stronę to jest wraz z Ziemią jest w tak zwanej synchronicznej rotacji. Stronę którą możemy obserwować nazywa się stroną widoczną, druga z nich to strona niewidoczna. Pod względem właściwości fizyko-chemicznych księżyc przedstawia się następująco: średnica równikowa to 3 476,2 km, zaś promień wynosi 1.737,064 km. Powierzchnia tej naturalnej satelity wynosi 3,793×107 km2, a objętość jest równa 2,197×1010 km3, z kolei masa dobiega do wartości 7,347 673×1022 kg a gęstość osiąga wartość 3,344 g/cm3. Na Księżycu odnajdujemy następujące pierwiastki w podanej w nawiasach ilości: tlen (43%), krzem (21%), aluminium (10%), węgiel (10%), żelazo (9%), magnez (5%), tytan (2%), nikiel (0,6%), sód (0,3%), chrom (0,2%), potas (0,1%), mangan (0,1%), siarka (0,1%), fosfor (500 ppm), azot(100 ppm) wodór (50 ppm) oraz hel (20 ppm). W skład atmosfery księżyca wchodzą: Hel (25%), neon (25%), wodór (23%), argon (20%) oraz w śladowych ilościach metan, amoniak oraz dwutlenek węgla. Na powierzchni księżyca prawdopodobnie można odnaleźć wodę która byłaby bardzo pomocna we wszelkich projektach skolonializowania togo ciała niebieskiego. Ilość wody na księżycu jest wyliczona na około 1 km 3. Księżyc jest doskonale widoczny z powierzchni Ziemi bez zastosowania żadnych przyrządów służących do powiększenie oglądanego obiektu. Jednak taka obserwacja nie przynosi nam żadnych danych dotyczących natury samego Księżyca. Pierwszym uczonym który w sposób profesjonalny przystąpił do badania tego obiektu był Galileusz. Przy pomocy teleskopu badał on pasma górskie jak i kratery Księżyca. Pierwsza sonda która dotarła do powierzchni księżyca była radziecka sonda kosmiczne programu badawczego Łuna. Rok 1969 na zawsze przejdzie do historii jak rok w którym ludzka stopa po raz pierwszy stanęła na innym ciele niebieskim niż Ziemia. Dowódcą pamiętnej misji badawczej był Nail Amstrong. On również jako pierwszy stanął na księżycu spośród całej załogi. Ostatnim człowiekiem który może poszczycić się stąpaniem po Księżycu jest Harrison H. Schmitt. Bardzo ciekawym choć może nie stricte badawczym wydają się być postać Dennissa Hopa który wykorzystując lukę prawną zajął księżyc do dziś sprzedaje na nim działki.