Od czasu gdy ludzie zaczęli polować na zwierzęta i zbierać rośliny, uświadamiali sobie ogromną różnorodność istot żywych. Od najdawniejszych czasów próbowali łączyć różne typy w grupy, zgodnie z ich cechami charakterystycznymi, w celu lepszego poznania. Nazywamy to klasyfikacją. Przez lata odkryto i zidentyfikowano tak wiele odmian, że konieczne stało się stworzenie dla nich nowych klasyfikacji. Konrad Gesner (1516-65) urodził się w Szwajcarii. W 1537 r., w wieku zaledwie 21 lat, został mianowany profesorem greki w akademii w Lozannie. Pracował później w Zurichu jako fizyk; tam też zmarł podczas zarazy. Gesner jest znany dzięki olbrzymiej 5-tomowej pracy zatytułowanej „Historia zwierząt". Wymienił w niej w alfabetycznym porządku wszystkie stworzenia, jakie znał z obserwacji własnych i z książek. Choć w jego pracy znalazły się także mityczne stworzenia, była ważnym krokiem w kierunku poznania świata zwierzęcego. Zawierała wiele szczegółów dotyczących wyglądu zwierząt, ich odżywiania i miejsca występowania.

Klasyfikacja nabiera kształtów

Jeden z najbardziej znaczących kroków w rozwoju klasyfikacji uczynił w XVII wieku John Ray. Urodził się w Essex, w Anglii. Jego matka była znaną zielarką, która popierała zainteresowanie syna t botaniką. Ray wykładał botanikę w Cambridge przez 10 lat, lecz z przyczyn religijnych opuścił uniwersytet. Podróżował po Europie z biologiem, Francisem Willughby. Po powrocie do Anglii w 1660 r. wydał katalog „Rośliny z okolic Cambridge". W latach 1686-1704 Ray napisał olbrzymie dzieło: „Ogólny spis roślin" („Phytologia Britanica"), zawierające opis 17000 różnych gatunków. Jego system klasyfikacji roślin bazował na podziale ze względu na owoce, kwiaty i liście. Był to ważny krok naprzód w stosunku do gesnerowskiej metody klasyfikacji zwierząt, która jedynie wymieniała poszczególne cechy. System Raya wyszczególniał dane o roślinach i grupował je zgodnie z ich cechami charakterystycznymi. Dawało to jaśniejszy pogląd na ich wzajemne powiązania.

Nowoczesna klasyfikacja

Szwedzki botanik, Carl von Linne, jest bardziej znany jako Karol Lin-neusz. Studiował medycynę na uniwersytecie w Uppsali, w Szwecji, lecz dużo czasu spędzał obserwując rośliny w ogrodach uniwersyteckich. Na 3 lata osiedlił się w Lejdzie, w Holandii. Opublikował tam ogromną większość swoich prac, m.in. „Systema naturae". Dwa lata później napisał „Ge-nera plantarum" („Kategorie roślin"). W 1753 r. Linneusz opublikował pracę „Species plantarum", która jest dziś uważana za punkt wyjściowy nowoczesnego systemu klasyfikacji roślin. Rozwinął w niej metodę nazewnictwa dwuczłonowego (dwu-imiennego), używaną do dziś w zmodyfikowanej postaci. W systemie dwuczłonowym nadaje się każdej roślinie dwie nazwy. Pierwsza określa przynależność do rodzaju, a druga - gatunku lub typu wewnątrz rodzaju. W ten sposób drzewo cytrynowe nazwane jest Citrus fimon, a drzewo pomarańczowe - Citrus aurantium. Opublikowanie „Species plantarum" przyniosło Linneuszowi sławę w całej Europie i miało wpływ na przyrodoznawstwo.