Hendrik Antoon Lorentz jest to naukowiec fizyki pochodzenia holenderskiego. Urodzony on został w Arnhem w roku 1853, a dokładniej 18 lipca, a zmarł w Haalremie w roku 1928, a dokładniej 4 lutego. W związku z powyższym Hendrik Antoon Lorentz żył siedemdziesiąt pięć lat. Był on synem Gerrita Frederika Lorentza oraz Geertruidy z Ginkelów. Już w roku 1870 zaczął on studiować na uniwersytecie w Lejdzie, jednak nie udało mu się ich ukończyć, ponieważ przerwał je po dwóch latach i powrócił do Arnhem, aby zacząć pracować jako nauczyciel. Równocześnie zajął się on pisaniem prac doktorskiej. Warto dodać, iż tytuł doktorski otrzymał on w wieku 22 lat w roku 1875, a tytuł ten został mu nadany za pracę, które udoskonaliła teorię elektromagnetyzmu, której pierwotnym twórcą być Maxwell. Po trzech latach od uzyskania tytułu doktora, czyli w roku 1878 został on profesorem na uniwersytecie w Lejdzie, gdzie to został przewodniczącym niedawno stworzonej katedry Fizyki teoretycznej. Jednak jego praca nie była tam wieczna, ponieważ w roku 1912 zrezygnował on z obejmowanego stanowiska, na rzecz pozycji dyrektora Instytutu Teylera w Haarlemie, jednak należy dodać, iż do końca życia był wykładowcom na wyżej wspomnianym uniwersytecie. Uznaje się go jako prekursora teorii elektronowej budowy materii. Podczas swojej pracy naukowej pracował on nad połączeniem w całość zjawisk elektromagnetycznych oraz optycznych. Jego najważniejszymi oraz najbardziej znanymi osiągnięciami są oczywiście: transformacja Lorentza, teoria wyjaśniające przewodnictwo elektryczne, teoria wyjaśniająca zjawisko dyspersji, stworzenie wzoru na skrócenie ciała sztywnego będącego w ruchu, określa się to mianem kontrakcji Lorentza-Fitzgeralda. Nie da się również nie nadmienić, iż, Hendrik Antoon Lorentz wyjaśnił teoretycznie zjawiska, które dotyczą rozszczepienia linii widmowych będących w polu magnetycznym, a jest to nic innego jak zjawisko Zeemana. Jego praca naukowa została nagrodzona bardzo prestiżową nagrodą, jaką jest Nagroda Nobla. W roku 1902 łącznie z Pieterem Zeemanem otrzymał Nobla z dziedziny fizyki. Jednak fizyka teoretyczna nie była jedyną kategorią prac naukowych Lorentza, ponieważ zajmował się on również fizyką praktyczną, co zaowocowało w roku 1919 wyborem go na przewodniczącego zespołu uczonych oraz inżynierów, którzy pracowali nad stworzeniem tamy, która miała podzielić zatokę Zuiderzee. Jest to człowiek, którego traktuje się jako jednego z najwybitniejszych fizyków w jego czasach.